| تبليغات | X |
|
نفرین به تو دنیا که فریبم دادی
صدها گله از من به حبیبم دادی بردی دل و شور و عشق و ایمانم را غمها تو به آن یار غریبم دادی مستم بنمودی و خمارم کردی از عشق سرابی تو نصیبم دادی عمری به گناه و معصیت طی کردم از بس که تو یار نا نجیبم دادی با این همه مدیون توام ای دنیا با مرگ به یکباره نهیبم دادی کردی تو مرا عاقل و بیدار از خواب گویی که مرا دست طبیبم دادی یارا تو شدی "ناصر" من در دنیا زیرا که تو این حال عجیبم دادی ن.م به راستی که دنیا آنچنان سرگرممون می کنه که یادمون میره دنیای دیگه ای هم هست،بعضی اوقات اونقدر غافل میشیم که خدا و بقیه رو از یاد می بریم.البته با اونهایی که ترک دنیا می کنند و خاص زندگی می کنند مخالفم.هنر اینه که در این دنیا با همه تعلقاتش زندگی کنی ولی وابسته نشی و اون چیزایی که اصل هستن فراموش نشن.به قول شاعر: چو باید سرانجام در خاک رفت خوشا آن که پاک آمد و پاک رفت + نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم شهریور 1387 16:13 توسط ناصر .م |
|
