ای  گلشن  و  بوستان  و  نیلوفر  من

ای  قطره  شبنم  به رخ یک گل سرخ

ای  راز  و  نیاز  و   سوز   دیرینه  من

ای   رایحه   بهاری   و   مشک  ختن

ای  کوکب  آسمان  بی  وسعت  من

همواره   دلم   پیش    تو   پرواز   کند

ای  مقصد  مرغ   دل   پر   غصه  من

از  حسرت   دیدار   تو   پروانه  شدم

ای شمع وصال وای همی مونس من

بر  گرد  سرت  چرخم  و  نالان باشم

تا  سوزم  و  آتش  شود  این پیکر من

خاکستر   تن    را   به   حضورت  آرم

تا  بلکه  ببینی  و   شود   "ناصر"  من

ناصر.م

از  فرط  غم  هجر تو در  خواب  شدم

در خواب بدیدم که نگاهت به من است

اما  چه  نگاهی ، که  از  آن  آب شدم

گفتی   که   غم   هجر  به   پایان  آید

از  گفته   تو  در  نگهت   مات   شدم

گفتی  که  بیا  در  بر  و  در   آغوشم

دیگر    نتوانستم  و    بی  تاب   شدم

گفتم  که  من  عمرم به گناه آلوده ست

آنگاه  چگونه   با   تو  همراه   شوم؟

گفتی  که  گناهان  تو   را  او   بخشد

دیگر    نتوانستم    و    بیدار    شدم

زین پس  همه شب  نالم و گریان باشم

زیرا  که  به  لطف  او  همی  یار شدم

گویند  که "ناصر"تو گنهکاری و بس

گویم  که به عفو و  رحمتش پاک شدم

ناصر.م

غم  و افسوس خورم کی خم ابروی تو بینم؟

همه  جا   ناله  کنم از غم هجران و  فراقت

وه چه شیرین بود آنگه که  غمی از تو ببینم

اگرامروز درونم همه درد و همه  رنج است

تو  بدان غم  برود چون  که جمال  تو  ببینم

همه جا  ظلمت و گمراهی  و تاریکی  مطلق

تو بیا  تا  که جهان   روشن و پر  نور ببینم

ساقی   میکده   قفلی   به  در  آن  زده    اما

ساغری  پر  ز می  و باده  به همراه تو بینم

گویمت  جرعه ای از می  تو بنوشان ما  را

تا شوم مست وزخود بی خود وآغوش توبینم

گویی ام من  نتوانم که شوم  ساقی  "ناصر"

مگر آنگه  که  ز  او رخصت  مستانه  ببینم

ناصر.م

الهی، از پای تا فرقم در نور تو غرقم.

الهی، آن خواهم که هیچ نخواهم.

الهی، تن به سوی کعبه داشتن چه سودی دهد، آنکه را دل به سوی خداوند کعبه ندارد.

الهی، دلخوشم که الهی گویم.

الهی، لذت گرسنگی را در کامم برکت ده.

الهی، از توبه هایم توبه کردم.

الهی، راز دل با تو چه گویم که تو خود راز دلی                     دانه و لانه و بال و پر و پرواز دلی.